|
شكوفه چهرهي گلزلر را دلارا كرد
صبا چمن را زيبا چو تختِ دارا كرد
شرارِ سوزِ دلِ خويش را هويدا كرد
چراغِ روشن هر جا، ز لاله برپا كرد
نسيم، دست در آن موي عنبرآسا كرد
شراب ناب سحر را درون مينا كرد
بهار معجزهگر ابر را گهرزا كرد
مَلَك ز بام فَلك بر زمين تماشا كرد
ز برگِ لاله و گل بستري مهيا كرد
ز شعر و قول و غزل باز شور و غوغا كرد
هواي باغ و چمن را چو نافه بويا كرد
فضا و طرف چمن را چنان ثريا كرد
نوا چو باربَد و نغمه چون نكيسا كرد
كه با كرشمه چنين باغ را شكوفا كرد
كه روي گيتي را شاداب و سبز و زيبا كرد
سرشكِ ژاله اثر در نهادِ خارا كرد
چه رقصهاي طربخيز و مستي افزا كرد
بهار با دم خود معجز مسيحا كرد
دلم هواي گلستان و طَرف صحرا كرد
كه هر فسرده دلي را بهار شيدا كرد
/ |
|
بهار جامه به تن از حرير و ديبا كرد
جوانه تاجِ زمرّد نهاد بر سرِ شاخ
به يادِ آتشِ زرتشت غنچهي گلِ سرخ
به لالهزار سحرگه نسيم فروردين
درختِ بيد بيفشاند موي بر بر و دوش
به جام و ساغر گلبرگِ لاله، شبنم صبح
به ياد جام جم و خاتم سليماني
شبي كه روشني از مه گرفت باغ و چمن
براي كودكِ نوزادِ غنچه، دست صبا
به طرف باغ و گلستان هَزار با صد شوق
چو بوي پونهي نورُسته در فضا پيچيد
نسيم چونكه وزد بر شكوفهها در باغ
چو آبشار فرود آمد از سر كهسار
به طاق ابروي رنگينكمان چه جادوييست
شميم عشق مگر ميرسد ز باغ بهشت
گل و بنفشه و آلاله بردميد از سنگ
به آب بركه نگه كن كه پا به پاي نسيم
ز نو طبيعتِ افسرده زندگاني يافت
به بامداد بهاري به ياد چهرهي دوست
بيا به ديدن باغ و گل و چمن «توران»
/ |
