اصفهان نيمي از جهان باشد
هم ترازو و هم زبان باشد
جاي جايش هنر نشان باشد
رازها در دلش نهان باشد
شهره زان پس به «گابيان»(2) باشد
شهري از عهدِ باستان باشد
اين زمان نامش اصفهان باشد
فرّ ايرانش آرمان باشد
شهرتش شهره‌ي جهان باشد
هنر آن زمان عيان باشد
فخر آن دوره و زمان باشد
كز شگفتي چو فرقدان(4) باشد
صد، نُوَش سر بر آستان باشد
آن بنا را نگاهبان باشد
چون بهاري كه بي‌خزان باشد
همچو گنجي گهر نشان باشد
جاي آتشگه مُغان باشد
راز و رمزيش در نهان باشد
آب حيوان، در آن روان باشد
هنر و عشق را مكان باشد
در تن اصفهان چو جان باشد
رنگِ ميناي آسمان باشد
خوش‌تر از نقش پرنيان باشد
گل و گلزار و گلسِتان باشد
آنچه دل خواهدت در آن باشد
كه سزاوار ارمغان باشد
هنرآكند و دلستان باشد
صنعتِ آهنش جوان باشد
برتر از گنج شايگان باشد
سخن‌آرا و نكته‌دان باشد
نظمشان گوهر گران باشد
شعرشان نغز و جاودان باشد
كه فرونتر ز هر زبان باشد
كز بيان خامه ناتوان باشد
باز سُتوار و قهرمان باشد
گه گهي بر لبش فغان باشد
قُقنُسِ شعله آشيان باشد
تا جهانست جاودان باشد
                                                         /

چون هنر جان اصفهان باشد
اصفهان با هنر ز روز نخست
بند بندش سرشته شد به هنر
ديده بسيار گردش ايام
نام ديرينه‌اش بُود «انزان»(1)
گابيان بوده ساتراپ‌نشين
گه سپاهان و گه گِي و جِي(3) بود
مركز علم و دين و فضل و هنر
اصفهان از زمان شاه عباس
گِردِ نقشِ جهان و ميدانش
مسجد شاه و شيخ لطف‌الله
عالي‌قاپو، شگفت كاخي هست
گرچه فرسوده شد ز دورِ زمان
هر ستون، از چهلستون(5) كهن
چارباغش، به چارفصل خوشست
آن سويِ چارباغ مدرسه‌اش
در و ديوار و خشتِ آتشگاه
ساختارِ منار جنبان را
پل خواجو بسانِ سي و سه پل
هر كليسا كه هست در جلفا
آبِ زاينده رودِ روح‌افزا
كاشيِ آبيِ سپاهاني
قالي اصفهان ز نقش و نگار
در بهاران به هر طرف نگري
گر ز بازارِ اصفهان گذري
صنعتِ دستيش چنان زيباست
چار سوقش بُود سراي هنر
گرچه تاريخ اصفهان پير است
ذوبِ پولادِ آن براي وطن
هر يك از شاعران نامورش
آذر و عاشق و سروش و نشاط
هاتف و مجمر و كمال و جمال
اصفهان ديده رنج‌هاي گران
گشت ويران چنان به دست مغول
شد ز سلطان حسين گرچه پريش
از غمِ تركتازيِ افغان
خم نشد پيش حادثات زمان
اصفهان چون‌كه هست نصفِ جهان
                                                      /