ريويد به شادي مي گلرنگ به ساغر
آتش بفروزيد چو بگذشته به مجمر
سرمايه بهروزي و پيروزي كشور
شاد آنكه چو غوّاص در آن گشت شناور
شادي همه جا بود بهين سرخط دفتر
هر جشن چو نوروزِ طربزا، طرب‌آور
تارش همه از شادي و پودش همه از فرّ
يادآور آيين نياكان هنرور
در هر دو جهان نيست از اين داده نكوتر
اين واژه بود با منش نيك، برابر
در گيتي و مينوست بهين داده داور
شاديست روان، گيتي خاكي است چو پيكر
اين را كند ايراني فرهيخته باور
چيزي كه نجُستش به همه عمر سكندر
دل را بكند ريش بتر از دم خنجر
هر دم كه به غم مي‌گذرد عمر تو مشمر
شد در كف غم، خم كمر سرو تناور
بايد كه از اين راه شود روح توانگر
                                                              /

بهمنجه آمد بگشاييد بر او در
در اين شب فرخنده و سرماي زمستان
شادي و اميد است فروغ دل انسان
فرهنگ كهنسال وطن ژرف چو درياست
ايران كهن بود پيام‌آور شادي
هر ماه به جشني طرب‌انگيز بياراست
بهمنجه جشني است به روز و مه بهمن
بهمن بود انديشه نيكو و سپنتا
انديشه نيكو دهش و داد خدايي است
آن را به اوستايي گويند وهومن
هومن كه نشانيست ز انديشه نيكو
سرلوحه هستي به جهان شور و سرور است
هر دم كه به شادي گذرد زندگي آنست
آن چشمه حيوان كه شنيديم همين است
اندوه بود زاده اهريمن بدكار
از غم بگريزيد كه غم دشمن جانست
از غصه دو تا گردد بالاي بلندان
شادي و خوشي موهبت و داده مزداست
                                                            /