|
ديدم پس هر تصوير،
تصويرگري ديگر
هر لحظه پديد آرد، گردون صوري ديگر
پيوسته فلك دارد، زير و زبري ديگر
هر دم برسد از راه، آسيمه سري ديگر
اي چاره گر هر درد، بگشاي دري ديگر
بنماي خداوندا صبح و سحري ديگر
بفكن ز شرارِ عشق، بر جان شرري ديگر
هر دم چكد از دل خون، وز نيشتري ديگر
هر لحظه فتد آتش، در بوم و بري ديگر
پيداست در اين وادي، هر دم خطري ديگر
هم، زادِ(3) رهت بايد، هم همسفري ديگر
تيغ دگري بايد، اينجا سپري ديگر
از هر كه رود زين راه، نايد خبري ديگر
هر لحظه به خاك افتد خونين جگري ديگر
كوبد پي درمانش، هر دم به دري ديگر
زان مرغ خوش آوانيست، جز مشت پري ديگر
جز خونِ دل انسان، كو ماحضري(4) ديگر؟
جز آتش و خون آريد از خود ثمري ديگر
زين كِشته نخواهد رُست، جز كشته بري ديگر
زنهار جوي كردار، دارد اثري ديگر
او را نستايد جز، از او بَتَري ديگر
اي بار خداوندا، صاحبنظري ديگر
بر افسرِ آزادي، بايد گهري ديگر
خواهيم ز درگاهت، نوع بشري ديگر
/ |
|
در آينهي دوران، كردم نظري ديگر
از يك نظر كوتاه، شد جان و دلم آگاه
بسيار زِبَر شد زير، بس زير زِبَر گرديد
جمعي به خطا خفته، جمعي دگر آشفته
دل مرده و جان خسته، درهاي خوشي بسته
بس دولت پيروزي، شد صرف بدآموزي
افسرد فروغ جان، اي پرتوِ مهرافشان
از بار گرانِ غم، شد پيكر انسان خم
از هر طرف دنيا، برخاسته آتشها
در مسلخِ(2) آزادي، آزاده طپد در خون
هر گام بود دشوار، در اين رهِ ناهموار
از زاري اهل درد، ظالم نشود دلسرد
در اين رهِ بيپايان، تن كاهد و سوزد جان
بيداد و ستم هر دم، افزوده كند بر غم
مظلوم ستمديده، با خاطر رنجيده
آزادي و حقّ و داد، افسوس كه شد بر باد
گسترده جهانخواران، بس سفره در اين ايوان
اي مدعيانِ داد، از ظلمِ شما فرياد
در چشمِ حقيقتبين، بيداد بُود ننگين
كي از سخن و گفتار، آزادگي آيد بار
بدتر نشود پيدا، از ظالمِ بيپروا
صاحبنظران مانا، رفتند از اين دنيا
درّ و گهرِ عالم سنگ است و بهايش كم
اي دادگرِ داور، بنگر كه بشر شد شرّ
/ |
