|
چه سالها نشستيم گِردِ خوانِ معلم
درود باد به فرمندي و توانِ معلم
زبان خامه فرومانَد از بيانِ معلم
همين سخاوت ذاتي بُوَد نشانِ معلم
ز مهرورزي و عشق است جسم و جانِ معلم
بُود تِعَلّم و تعليم آرمان معلم
چه واژگانِ عزيزيست بر زبانِ معلم
پر است از سخنِ عشق داستانِ معلم
نخست سنگ بنايش بُود از آنِ معلم
فري به سايهي نام جهانستانِ معلم
درود بر دلِ آگاه و مهربانِ معلم
بُود چو مام، به عرشِ خدا مكانِ معلم
چراغدار رهش، طبع جانفشانِ معلم
كنار نام مهان، نام جاودانِ معلم
بُود هميشه، به هر دورهاي زمانِ معلم
دل آگهي و توانست ارمغانِ معلم
بُود به قلّه افلاك آشيان معلم
صد آفتاب بتابد از آسمان معلم
ببين كه تا به چه حدّ است، قدر
و شأن معلم
بياوريم فرو سر بر آستان معلم
/ |
|
چه درسها كه شنيديم از
دهان معلم
چراغ علم بيفروخت، تا كه جهل نمانَد
اگر نبود معلم، نبود پرتو دانش
هر آنچه را كه به عمري فرا گرفته، ببخشد
ز مهرباني و، جود است تار و پود وجودش
به ديگران بدهد بهرهها ز دانش و حكمت
كلاس و دفتر و شاگرد و درس وِردِ زبانش
چو شمع گرچه گدازد به جمع نور فشاند
اگر ز يمن خرد پا گرفت كاخِ تمدن
سه حرفِ علم نهان گشته زير نام بلندش
نهفته است به دل آتشي چو مهرِ فروزان
ز مادر است و معلم، دوامِ هستي انسان
اگر كه دامن مام است گاهوار نخستين
نگاشت كلك عطارد(1) به طاق گنبد مينا
معلمي است ز هر شغل در زمانه نكوتر
معلم است چو پيكي كه دانش آرد و بينش
چو بال و پر بگشايد رود به قاف معاني
اگر كه زهره(2) ز گردون بتافت واله و تنها
خدا به چشم بصيرت بُود معلم مطلق
به پاس حرمت سرچشمهي فضيلت و دانش
/ |
