فريادِ دلي و آتشِ جانم
اي آينه، از تو رو نگردانم
اي چشمه‌ي خضر و آب حيوانم
وي دُرّ يتيمِ پرتو افشانم
از راه دل آمدي به چشمانم
اي يارِ عزيز سخت پيمانم
تا اين‌كه فرو چِكي به دامانم
وي دُرّ خوش آب و رنگ غلتانم
پايان تو را دگر نمي‌دانم
چونان تو به كارِ خويش حيرانم
ماني تو مرا و من ترا مانم
من نيز درونِ خود به زندانم
من گوي و زمانه هست چوگانم
هر جا كه مرا بَرَد به فرمانم
من رهگذري در اين بيابانم
از حكم زمانه سر نپيچاتم
چونان تو به هر دمي، دگر سانم
دشوارم و در نهايت آسانم
تقدير چنين نهاد بنيادم
دردي كه نبود و نيست درمانم
پرورده‌ي اين و زاده‌ي آنم
زان روست كه خون دَوَد به شريانم
زين آتش سينه‌سوز، سوزانم
كز شعله آن گريز نتوانم
گه نيز به يك شرار درمانم
گه همچو نسيم و گاه طوفانم
گه سرد چنان شب زمستانم
گه نيز چو ابر پُر ز بارانم
گه نيز درون خويش پنهانم
چندي گذرا نخوانده مهمانم
بازيچه‌ي اين سپهر گردانم
من در كف روز و شب، گروگانم
كز شكوه‌ي بي‌ثمر گريزانم
تا آخر عمر مردِ ميدانم
هر چند چو شمع رو به نقصانم
در آتش غم گداخت سُتخوانم
بِفشُرد زمانه زير دندانم
من كوفته بينِ پتك و سِندانم
معلوم نشد كه چيست پايانم؟
تا سر برسد زمان و دورانم
                                                  /

اي اشكِ نشسته روي مژگانم
تا جلوه‌گه ضميرِ من هستي
تو آنِ مني و من از آنِ تو
غم‌هاي نهفته را تو بگشايي
زن پيش كه بر نگاهم آويزي
از چشمِ ترم نشسته بر مژگان
از مژگان هم به گونه‌ام ريزي
از دامنم عاقبت فرو افتي
آن‌گاه شوي ز ديده‌ام پنهان
تا ژرف به حالِ خويش انديشم
در هستيِ پرشتاب و ناپايا
تو در دل و ديده بوده‌اي پنهان
دستي است كه مي‌برد مرا با خويش
در پيچ و خمش نهاده‌ام دل را
هر سو نظر افكنم بيابانست
تا بسپارم مراحلي چون تو
در زندگيَم بسي دگرگونيست
همچون تو تضادها بُود در من
من نيز چنان تو خونِ دل خوردم
من نيز چنان تو زاده‌ي دردم
نُه ماه ز خون مام نوشيدم
آنجا چو شكُفت هستيَم در خون
من نيز به دل شرارها دارم
آتشكده‌اي نشانده‌ام در دل
گه با سخنم فروزم آذرها
گاهي چو بهارم و گهي پاييز
گه گرم چو نيمروز تابستان
گه داغ‌تر از تنور پر آتش
گاهي چو تو آشكارم و پيدا
بر سفره‌ي گسترانده‌ي هستي
همچون تو به زير گنبد گردون
روزان و شبان رَوَند برق آسا
با اين همه لب به شِكوه نگشايم
من نيز به راه زندگي چون تو
هر تجربه‌اي فزود جانم را
از رفتن لحظه‌هاي بي برگشت
گيتي است دهانِ باز و من لقمه
شد سوده تنم ز گردش ايام
هر روز به روز ديگر انديشم
بس شيب و فراز را نورديدم
                                                 /