|
از تو يك لحظه رو
نگردانم
من گل آفتابگردانم
به اميد تو زنده ميمانم
نِيِ بُبريده از نيستانم
بي تو از خويش خويشتن مانم
كه همه عمر بسته آنم
نيست در كف بجز سر و جانم
جان اگر خواستي بيفشانم
پر شد از اشك شوق دامانم
چند روزي به خانه مهمانم
تافت بر خانه و شبستانم
يكي از عاشقان ايرانم
چشمه خضر و آب حيوانم
كه بجز با تو زيست نتوانم
زان كه افسرده از زمستانم
من چنان كودك به فرمانم
تا دَوَد از تو خون به شريانم
واژه خوشتري نميدانم
بُود آن خار و خس گلستانم
من يكي مرغك غزلخوانم
نيستم قطره، كمتر از آنم
نگسلد هيچگاه پيمانم
از تو باشد دوا و درمانم
گر كند خصم تيربارانم
/ |
|
وطن، اي مهر گرم و
تابانم
آفتاب جهان فروز تويي
با فروغ تو زندگي كردم
دور از آغوش گرم و پرمهرت
چشم جان و دلم به جانب توست
مهرت آن گونه پايبندم كرد
نيست در جان و دل بجز مهرت
سر اگر خواستي ببازم سر
تا زنم بوسه خاك پاك تو را
صاحب خانهام تو هستي، من
تيره شبها فروغ ماهِ رُخت
مهد فرهنگ و فر تويي، من نيز
شعر و عرفان جاودانه توست
آن چنان در تو ريشه گستردم
بر من اي مهر گرمتاب، بتاب
تو مرا به ز مام دلسوزي
دل به يادت درون سينه تپد
بجز از واژه خدا و وطن
خس و خارت ز هر گلي بهتر
تويي آن گلشن هميشه بهار
تو چنان بحر بيكراني و، من
با تو پيوند جاودان بستم
گرچه بس دردها به دل دارم
زنده بادا وطن، شعار منست
/ |
