سپيد پوشِ زمستانِ عمرِ خويشتنم
كه خصمِ رنگ سيه، اين نماد اهرمنم
هنوز اخگر پرشعله شرر فكنم
كه سوخت جان و دلم را درون پيرهنم
بسانِ آتشِ سوزنده گرمِ سوختنم
به باغ شعر دري همچو ياس و ياسمنم
شُكوه گلشن و گلزار و رونق چمنم
فضاي سينه شرر زاست گر فسرد تنم
چگونه شكر نيارم كه پارسي سخنم؟
ز فخرِ سر برسانم به آسمان كه زنم
زني كه پيش فلك سر فرو نبرده منم
زني ز دوده‌ي ايرانيانِ آرينم
اگرچه مُهر زند روزگار بر دهنم
به روزِ حادثه گُردآفريد صف شكنم
هزار زخم جگرسوز مانده بر بدنم
من آن زنم كه به مژگان خويش كوه كنم
به دلنوازي مهتاب و نرمي پَرَنم
قلم گرفته به كف گرمِ تيغ آختنم
چنان هَزار به گلزار شعر نغمه زنم
فدا كنم به ره خاك دلكش وطنم
گلي ز پرچمِ ايران نهيد بر كفنم
                                                          /

مبين به موي سپيدم كه باده‌ي كهنم
چرا به موي سپيدم سيه بپوشانم؟
اگر چه موي سرم گشته رنگ خاكستر
ز تار و پود دلم آتشي زبانه كشد
فضاي سينه‌ام آتشگه است و تا دم مرگ
چو ياس، چهره نگويم مرا بود، ليكن
ز سوزِ آتشِ دل تا رُخم بود گلگون
كنون كه پا به زمستان عمر بنهادم
سروده‌هاي من از واژگان نغزِ دريست
سپاس از اين‌كه خدا زن نمود خلق مرا
زني كه رشك نبرده‌است هيچ‌گه به كسي
زني كه فرّ سپندارمذد رهبرِ اوست
من آن نيَم كه ز عشق وطن ببندم لب
به پيش دشمن ايران و خصمِ ايراني
مباد روي به بيگانه آورم كه از او
به تيشه كَند اگر سگ خاره را فرهاد
گهي به سختي پولادم و زمان دگر
براي آن‌كه به بدخواه ميهنم تازد
ز سينه تاكه‌نوايي‌برآورم همه عمر
مرا به‌كف سرو جانيست آن هم از سر شوق
چو از جهان گذرم جايِ شاخِ گل، ياران
                                                          /