جان يافت فرشته‌اي فرا رويم
گفتا همه جاست جلوه‌ي رويم
گفتا كه جهان پر است از بويم
گفتا دل عاشق است مُشكويم(1)
گفتا قلك و زمين بود گويم
گفتا كه هزارها ارستويم
گفتا كه چو شعله آتشين خويم
گفتا كه گذر نكردي از كويم
گفتا كه گر عاشقي بيا، سويم
گفتا كه هميشه راه دل پويم
گفتا كه رهي در آسمان جويم
گفتا دل و دست از جهان شويم
گفتا به كمند تار گيسويم
گفتا كه چو نيستي نمي‌گويم
گفتا سر خود نهد به زانويم
گفتا به شكنجِ طرّه‌ي مويم
گفتا نِگرد به طاق ابرويم
گفتا كه خدا منست و من اويم
                                                          /

با عشق چو خواستم سخن گويم
گفتم كه تو را نديده‌ام زين پيش
گفتم كه مرا ز خود نشاني گوي
گفتم به كجاست منزلت اي عشق
گفتم به كَفت چرا بُود چوگان؟
گفتم  تو به نزد عقل درماني
گفتم تو كه هستي و سرشتت چيست؟
گفتم كه چرا مرا نسوزاندي؟
گفتم كه بسوز تار و پودم را
گفتم ز كدام سو گذارت هست؟
گفتم به زمين چنين رهي كم هست
گفتم كه اگر نيافتي آن را؟
گفتم كه چگونه دل به بند آري؟
گفتم كه نشان عاشقي در چيست؟
گفتم به چه جاي عاشق آسايد؟
گفتم به كجا دلش بيارامد؟
گفتم به چه سو نماز بگزارد؟
گفتم تو فرشته‌اي خدايت كو؟
                                                      /