كه اي روشني‌بخش جان و روانم
به راه وصالت سر از پا ندانم
زدي از چه رو شعله بر جسم و جانم
كه گردت چنين زار و پرپر زنانم
دريغا كه نشنيدي آه و فغانم

كه من شمعِ سوزانِ آتش به جانم
فتاد آتشِ عشق بر استخوانم
چو اين شعله ميرد نماند نشانم
كز آن شعله سر مي‌كشد از زبانم
كه بر جمع هر لحظه پرتو فشانم
من از شعله پيوند جان نگسلانم
بسوزم كه تا روشني گسترانم
نداري خبر از دل پرتوانم
مبادا كه يك دم از آن دور مانم
كه عمري ستاده بر اين آستانم
كند گر فلك بارها امتحانم
به جز روشنايي مباد آرمانم
وليكن مرا سوخت سوز نهانم
مرا بين كه عمري سراپا در آنم
مپر در طوافم، به وصلت مخوانم
منم مردِ اين ره كه آتش به جانم
                                                     /

شبي گفت پروانه‌اي گرد شمع
منم عاشقي بيدل و زار و شيدا
به جز عشق رويت ندارم گناهي
چنان صبرم از دست شد در وصالت
ز عشق تو شد بهره‌ام سوز و حسرت

به پاسخ چنين گفت شمع فروزان
از آن دم كه دستي مرا كرد روشن
فروزان شدم ز آتشي شعله‌افزا
من از سوز دل كرده‌ام خانه روشن
از آن روشنم كرد و افروخت گيتي
بيفروزم از شوق تا واپسين دم
شب تيره در بزمِ پر مهرِ ياران
تو از دور، دستي چو بر شعله داري
بُوَد سوزِ من مايهِ هستيِ من
منم خويشتم سوز، مجلس فروزي
جز اين ره، ره ديگري را نپويم
شب تيره روشن كنم محفلي را
تو آغاز شب از تفي مي‌گريزي
هم از شعله‌اي، پر كِشان پر كشيدي
اگر طاقت سوختن را نداري
تو مردِ رهِ عشقِ جانان نگردي
                                                  /