كه چو جان عزيز شيريني
جانفزاتز ز ياس و نسريني

بر لبم شهد آب حيوان را
رويش غنچه‌ي بهاران را

رنگ و بوي تن تو كِي دارند؟
لعل فامند و شهد مي دارند

شادي و شور داد جانم را
نور بخشيد ديدگانم را

تكيه گاه و پناه من گشتند
مهر و ناهيد و ماهِ من گشتند

باز با بوسه اي نواخت مرا
بويِ مويِ تو مست ساخت مرا

لحنِ الفاظ كودكانه تو
با صبا هر سحر نشانه‌ي تو

حلقه كردي به دور گردن من
روشنايي به چشم روشن من

رنگ زيباي ديدگان تو را
شهد و شيريني لبان تو را

تارهاي طلاي گيسويت
حلقه هاي طلايي مويت

پريِ باور خيالِ مني
شاخِ نورسته‌ي نهالِ مني

شهدِ لبهاي چون نبات تو را
نقش زيباي خاطرات تو را

در دلم بيشتر گرفتي جاي
تا به چشمم ترا دهم مأواي
                                                    /

نوه‌ي نازنين و كوچك من
شادي و شوق و شور آوردي

زان لبان چو غنچه ات دادي
دل و جان فسرده ام حس كرد

غنچه‌ي ياس و شاخه‌ي مريم
آن لبان شكفته تر ز گلت

طرز گفتار كودكانه‌ي تو
پرتو ديدگان پر مهرت

دستهاي لطيف و كوچك تو
آن بناگوش و سينه و آغوش

وان لبان شكفته تر ز گلت
تا فشردم تو را در آغوشم

گوشِ جان و دل مرا پر كرد
جويم اينك ز پرتو سحري

اي خوش آن دم كه دستِ خُردت را
برق چشمان دلفروزت داد

هيچ رنگي نپرورانده هنوز
نچشيدم ز هيچ گُلشِكري

مي پراكند بوي مشك و عبير
روي پيشانيَت رها مي شد

تو كه هستي؟ فرشته كوچك
من چنان نخل دير سالم و تو

تا تو رفتي ز انگبين جويم
چشم جانم نمي برد از ياد

گرچه از پيش ديدگان دوري
باز برگرد نور ديده‌ي من
                                                   /