زن خدمتگزارم از در آمد
سرايم را صفائي ديگر آمد

گل خشكيده را در خاكدان ريخت
پس از آن پرده‌ها را شست و آويخت

به مزبل در درون خاك افكند
غمي را در دلي غمناك افكند

بر اوراقش نظر افكنده بودم
ز عمر رفته ام شرمنده بودم

دريغ آن سالهاي رفته از دست
كه چون تيري رها گرديد از شست
                                                    /

به يك روز دل انگيز بهاري
ز هر جائي ز دود آلودگي را

به تندي فرش‌ها را كرد جاروب
غبار و خاك را بسترد از اشياء

سپس تقويم سال رفته را هم
به ناگه لرزشي بر جانم انداخت

بياد آوردم و ديدم كه هر روز
كنون يكسال ديگر از كفم رفت

دريغ آن روزهاي رفته بر باد
دريغ آن لحظه‌هاي تند پرواز
                                                   /