به پاستاده دو چوب ستبر بد سيماي
گرفته قالي ابريشمي، بدانجا جاي

رخي فسرده و غمگين بچشم مي‌آيد
ز تنگناي دلش بانگ خشم مي‌آيد

دو دست لاغر او دائماً پي كار است
بكار خويش دگر كاردان و هشيار است

كه جان گرفت ز سرپنجه‌ي هنر بارش
گواه گفته‌ي من جسم و جان بيمارش

به وقت خواب بناليدي از تن تب دار
دگر برفت از او طاقت تحمل وكار

ز پا فتاد و دگر بر نخاست، آري مرد
و زان فروش كلان، بهره‌اي فراوان برد
                                                              /

درون تيره مغاكي، مهيب و دهشت زاي
به چوب‌هاي كهن تار و پودي آويزان

ز پشت قالي خوش رنگ و نقش نيمه تمام
كه هست؟ دختركي زرد و لاغر و رنجور

سبك به رشته قالي فرور برد انگشت
دو چشم او پي انجام كار در حركت

چه نقش‌هاي دل انگيز و دلكش و زيبا
ولي چه سود، كه خود جان گداخت در اين راه

به وقت كار ستردي عرق ز پيشاني
دريغ و درد كه رنجور و ناتوان مي‌شد

زمان گذشت و به سختي مريض شد دختر
فروخت قالي خوش رنگ و نقش را ارباب
                                                                 /