|
در دل
تاريكي و سكوت زمستان
رستني و جانور فسرده و بي جان
در چمن و باغ و كوه و دشت و بيابان
آتش گرمي بلطف صبح بهاران
گرم و روانبخش و دلنواز و درخشان
با لب خندان و شوق و شور فراوان
تا كه بجاي آورند شكر به يزدان
آتش عشق است آنچه گردد تابان
بر سر هر آذرش نشانهي ايمان
از پس چندين هزاره گشته نمايان
ديو گريزد چو گرگ از بر چوپان
تا كه فتد نور سرمدي به دل و جان
شعله عشقي هماره بوده فروزان
قرن بسي ديده، سال رفته هزاران
فتنهي چنگيز و ازبك و غز و افغان
گرم و فروزان ستاده بر سر پيمان
تا كه خدا هست يار و ياور ايران
جشن كنهسال و دير پاي نياكان
/ |
|
در ده بهمن چو ختف مهر
درخشان
شامگهي همنشين ظلمت و سرما
هيچ گياه و گلي بچشم نيايد
ليك در اين شام سرد و تيره و يخ بند
بر زبر خاك سرد و تيره، فروزد
شعله فروزند موبدان ز سر مهر
نغمه سرايند از كتاب اوستا
در شب مهر ايزد خجسته به بهمن
در دل هر اخگرش نهفته جهاني است
گرم و سبك سير و تيزرو چو شبهاي
گر كه بتابد به دل فروغ خدايي
حكمت آتش فروزي سده اين است
در دل ايرانيان ز دورهي هوشنگ
قدمت اين جشن در خيال نگنجد
جور سكندر بديد و تازي نهراسيد
از مغول و ترك و تازيان نهراسيد
آتش هوشنگ پيشداد نميرد
بر همگان شاد باد و خرّم و پيروز
/ |
