به جعفر چنين گفت در بزم سور
وزير جوانبخت هارون شدي
مرا فرّ و قدرت ز سوي خداست
شكوهم چو فرعون و قيصر بود
به تاريخ، كشورستاني نكرد
نگفتند جز مدح و تحسين من

به آواي اندرز گفت اي رشيد
خراج از ستمديدگان خواستي
به شهر تو بس بينوا ناشتاست
مده گوش بر گفته‌ي عمر و زيد
پس سود خويش و زيان تواند
تو را پشت سر لعن و نفرين كنند
تباهي شدش رهبر و رهنماي
زماني به فكر رعيّت نبود
ز هر شهر ناامني و فتنه خاست
ولي كار برگشت بسيار زود
نظام كهن اندك اندگ گسست
بشد كار بر دوده‌ي او گران
در اين بوم و بر خسروي نو شوي
رود دودمانت چو خسرو به باد
شبان خفته و گرگ در گوسپند
كه تا پاس دارد تو را كردگار
                                                    /  

شنيدم كه هارون ز عُجب و غرور
كز اولاد برمك همايون شدي
كنون شرق تا غرب در دست ماست
جلالم ز خسرو فزون تر بود
كسي همچو من حكمراني نكرد
بزرگان و ياران ديرين من

چو جعفر سخنهاي هارون شنيد
تو هر بزم شاهانه كاراستي
به مُلك تو هر گوشه اي بينواست
بپرهيز از صحبت اهل كيد
ستايشگران دشمنان تواند
به نزدت كساني كه تحسين كنند
شنيدم چو پرويز شد خودستاي
به جز كامرانيش نيّت نبود
بيفزود بر باج و از پاس كاست
اگر چند بر مال و جاهش فزود
دل نارضايان ز بيداد خست
سرانجام با حمله‌ي تازيان
گرفتم كه در جاه خسرو شوي
چو مدرم نباشند خشنود و شاد
نباشد بر اهل دانش پسند
چو چوپان شدي گله را پاس دار
                                                   /