زني بيمار مي ناليد از تب
تب و ناداري و تنهايي و شب

به روي گونه‌ي زردش روان بود
دلش غمگين تر از شام خزان بود

ز روي نردبام افتاد و جان داد
فلاني جان خود در راه نان داد

رهي در قلب آن زن باز مي كرد
دل خود را به غم دمساز مي كرد

به هر شب بيشتر از پيش مي شد
درون سينه اش دل ريش مي شد

ز بادي ناگهان گرديد خاموش
زن بيمار رفت از طاقت و هوش

بنايي همچو كاخ شهرياران
نشاط انگيز چون صبح بهاران

صداي خنده و بانگ طرب بود
گهي دستي به گردن، لب به لب بود

تهي مي شد پياپي ساغر و جام
كه تا گيرند از دور فلك كام

به اوج آسمان پرواز مي كرد
نواي ديگري را ساز مي كرد

نمي بيني در اين بزم پر از سور
تهي از شادي و بيگانه با نور!
                                                    /  

شبي در كلبه اي تاريك و نمناك
خدايا دشمن ما هم نبيند

سرشك غم ز بيداد تب و درد
نه غمخواري، نه دلداري، نه ياري

دو ماه پيش شويش از بنايي
صدا برخاست بين كارگرها

پس از اين ماجرا دردي روانكاه
زني بي يار و بي غمخوار و بيمار

صداي قبلب بيمار و نژندش
به ياد روزگار فتنه انگيز

چراغ نفتي كم سو در آن شب
ز بيداد تب و تاريكي و درد

كنار كلبه‌ي ويرانه برپاست
شكوه و شوكت از هر سو نمودار

شب سال مسيحي بود و در كاخ
همه سرگرم رقص و باده نوشي

به زير نور قرمز رنگ فانوس
به آهنگ طرب، رقصي طرب خيز

صداي دلوناز ساز و آواز
طنين ريزش برف شبانگاه

بجز عيش و سرور و پايكوبي
كنار اين بنا هم ، كلبه اي هست
                                                   /