عشق پاكت را نمودم آرمان خويشتن
آتش دل را دميدم در بيان خويشتن
با تمام قدرت و سعي و توان خويشتن
گل ببار آرم به هنگام خزان خويشتن
هست اميد تو بر نسل جوان خويشتن
قطره پيوندد به بحر بيكران خويشتن
نسل برنا بسته در اين ره ميان خويشتن
تا نه با حسرت روند از آشيان خويشتن
در هزاران سال كردي پشتيبان خويشتن
به كه ايراني نشيند گرد خوان خويشتن
با دل آگاه و پاك و مهربان خويشتن
گر بگويي شرح حال و داستان خويشتن
خسته حالت كرده و آتش به جان خويشتن
سوزها حس كرده‌اي بر استخوان خويشتن
بار ديگر زادي از سوز نهان خويشتن
از چه بنهاديم از كف پرنيان خويشتن؟
بسته پيش سلطه‌پردازان دهان خويشتن
ره نما،‌مام وطن بر رهروان خويشتن
تا نهيم از پشت خود بار گران خويشتن
روي بنما بر در پير مغان خويشتن
بار ديگر هم بدان آن را از آن خويشتن
داده‌اي با سرفرازي امتحان خويشتن
گردش چرخ و فلك را بر زيان خويشتن
                                                            /

دوستت دارم وطن بهتر ز جان خويشتن
تا شود بر گفته‌ام پرتو فكن مهر وطن
اي وطن هم بهره گردم در ره به سازييَت
گرچه بگذشته است بر من سال‌ها، اما هنوز
من اگر دلداده‌اي پيرم چه باك اي نازنين؟
هر يك از آنان به فرهنگت ز جان دل بسته‌اند
جملگي خواهند از ژرفاي دل، فرّ تو را
شادي و اميد و آزاديست آنان را هدف
اي كه فرهنگي درخشان و تمدن‌ساز را
از چنان فرهنگ پرباري چرا دل بر كنيم؟
برگزيدي راه آزادي و انسان محوري
شادي و غم هم‌زمان بر جان و دل چنگ افكند
بارها اسكندر و تازي و تركان و مغول
زان جفاهايي كه از ايران ستيزان بر تو رفت
همچو ققنوس سوختي در كام آتش بارها
تيره پوشاكي خشن آزرد جان خسته را
اي بسا در طول تاريخت وطن‌خواهان به زور
در رهت بس خار و خارا دشمنانت ريختند
بايد آن را با دل آگاهي و هشياري زدود
چاره درد تو ايران روح ايران باوريست
روح ملي در همه دوران نگهدار تو بود
با همه آن زير و بم‌هايي كه ديدي قرن‌ها
تا كه مي‌گردد زمين هرگز نبيني نازنين
                                                            /