تاجيكستان و رحمانف (1)

 

به «رحمانف»، آگاه نيك آرمان
كه تاجيك را ارج و حرمت بداد
برد قوم تاجيك را بر فراز
بود عاشق كشور خويشتن
چو ايران شد از تيره‌ آريان
كه هرگز نگنجد به شرح و سخن
تناور درختي كهن بيخ هست
شد ايران و تاجيك از آن سرفراز
چو فرهنگ تاجيك و ايران يكي‌ است
برُستند با هم ز يك آب و گل
چو بودست مادر از آن روزگار
نكو پور دانا و دلبند او
درودي از ايران جاويد باد
                                                      /

 

درود فراوان ز ژرفاي جان
سياستمداري دل‌آگاه و راد
بماند بسي ساليان دراز
چو اين قوم ديرينه‌سال كهن
از آغاز تاجيك روشن‌روان
بود ريشه‌ها ديرپا و كهن
فراتر ز آغاز تاريخ هست
گذشته بر آن روزگاري دراز
به ژرفي نگر فرق‌ها اندكي است
در آغاز اين هر دو بيدار دل
شد ايران بسي ريشه‌اش استوار
بود قوم تاجيك فرزند او
به رحمانف آريايي نژاد
                                                      /

1- بنا به دعوت پرزيدنت رحمانف چند سال پيش به مناسبت برپايي دوازدهمين قرن حكومت سامانيان بر خراسان بزرگ كه شامل تاجيكستان و قسمتي از ايران و قسمتي از شهرها و كشورهاي مجاور بود جشني بزرگ و جهاني در شهر دوشنبه برپا بود كه از تاجيك شناسان و ايران شناسان زيادي دعوت به عمل آمده بود. اينجانب نيز از سوي پرزيدنت رحمانف به خاطر سرودن دو شعر 1-تقديم به تاجيكان جهان 2-1200 مين سال حكومت سامانيان سروده بودم در شمار مهمانان ويژه ايشان به اين همايش فراخوانده شدم كه سروده‌هاي خود را در روز ويژه جشن خواندم.  اين شعر نيز به همين مناسبت سروده شد. اين سه شعر از راديو و تلويزيون تاجيكستان پخش و در جرايد آنجا منتشر گرديد. ضمناً سامانيان از دودمان  بهرام چوبين بودند.