آفرين باد دكتر ژاله آموزگار

 

دانش و آزادگي هماره فزودت
ره به زبان‌هاي باستان بگشودت
هست اساطير جاودانه سرودت
دلكش و جان‌پرور است گفت و شنودت
زانكه به خود باوريست راه نمودت
آنچه فراتر ز مرز خاطره بودت
ز آينه دل غبار غم بزدودت
نور به هر سو فشاند شمع وجودت
تار تو انديشه‌ هست و عاطفه پودت
نغمه‌ي ناهيد و چنگ زهره ستودت
هيچ زمان در جهان مباد فرودت
                                                  
/

 

ژاله آموزگار باد درودت
بعد خداوند، عشق مادر ميهن
راه به استوره برده‌اي و حماسه
اي به زبان‌هاي باستان شده استاد
نسل جوان را به باستان ببري راه
چشم دلت ديد روزگار كهن را
رادي و آزادگي و بينش و دانش
بانوي استاد ساليان درازي
مادر آزاده، اوستاد دل‌آگاه
راه تو جز راه مهر و عشق وطن نيست
سرو سرافراز، سرفراز بماني
                                                 
/

1-  اين شعر به مناسبت بزرگداشتي كه از سوي انجمن آثار و مفاخر ملي و فرهنگي ايران براي بزرگداشت خانم دكتر آموزگار برگزار بود سروده شد و در جلسه گراميداشت توسط سراينده خوانده شد و در جرايد چاپ شد.